Brzuszki, ciąg dalszy nastąpił.
Boli jak diabli. Czyli coś tam jeszcze pracuje.

M.

Moje Kochanie od kilku dni ćwiczy. Nie szkodzi, że chudy (choć sam uparcie twierdzi, że szczupły!)- chce na nowo wypracować rzeźbę na brzuchu. Więc stwierdziłam: a też spróbuję, we dwójkę raźniej ćwiczyć, poza tym motywacja i tak dalej...
Moje ćwiczenia na mięśnie brzucha zakończyły się bólem wszystkich mięśni, poza tymi na brzuchu. Może ich nie mam? Nie wiem.
Rozgrzewka wywołała ból ramion, rąk (pompki w moim wykonaniu śmieszą bardziej niż niejedna noc kabaretowa), nogi w wyniku przysiadów i rozciągania drżą niemiłosiernie. Po serii ćwiczeń (na brzuch!) nawala mnie kark, plecy wołają o pomstę do nieba, a szyja wydaje się napięta jak nigdy.

Bosko...
Na pocieszenie wrzucam notatkę dopisaną pod konspektem pracy licencjackiej: przepisać uwagi z kartki, zastosować, napisać, obronić, upić się.

M.

Zaraz będę szykować się do wyjścia z mieszkania. Stopy, mimo opatulenia przez skarpetki, szlafrok i koc zdają się odmarzać. W łazience, nawet w ciągu dnia widać mi parę wylatującą z ust. Grzejnik zaraz powinien się włączyć, bo działa tylko na tanim prądzie.

Zwykle biegam do łazienki średnio raz, dwa razy na godzinę. Teraz fizjologia ze względu na Syberię panującą w łazience jest oszukiwana. Pranie ledwo schnie, a ja ciągle się łudzę, że jakoś tę zimę przetrzymamy.

I żeby jeszcze chociaż na uczelni ciepło było- a tu dupa! Budynek nowoczesny, klima, szklane windy, marmury, a że trzeba oszczędzać, to ogrzewanie ledwo zipie. Najchętniej zaszyłabym się gdzieś na całe popołudnie z laptopem i pracowała w cieple, ale nie znam kawiarni w Krakowie, która dysponuje tak wielkimi stołami, żebym moje notatki, gazety, kserówki i książki mogła w spokoju porozrzucać.

M.

Dziś mogłabym napisać esej pod tytułem: jak z rozpaczą w oczach i nicością w działaniu przyglądam się upływowi czasu nie robiąc z tym kompletnie nic.
Jednak i do tego pewnie nie będę mieć weny. Mam nadzieję, że dziś napiszę chociaż 2 strony. Albo 8.
Zimno w Krakowie, w mieszkaniu ciepła nie ma... Już nie mogę się doczekać, aż wrócę do domu i będę siedzieć tylko w jeansach i podkoszulku. A tutaj? rajstopy, getry, ciepłe skarpeciory, podkoszulek, sweter, bluza i szlafrok.
LOL. Jest popołudnie, najgorzej będzie między 19 a północą.

Oglądając "dlaczego ja?" śmiejemy się w najlepsze, padło hasło kryzysu wieku średniego. Kuba: Ja nie będę miał kryzysu wieku średniego.
Ja: No nie... ciągle masz.
Kuba dowalił kilkusekundowego focha, ale już mu przechodzi.

Kolejny dzień pod tytułem: I need a power to do anything.

M.

Właściwie to przestaję martwić się tym, że z każdą minutą ucieka mi czas do nauki czy pisania pracy.
Z każdą minutą zbliżam się do kolejnego dnia. Każdy kolejny dzień zbliża mnie do lutego. Z początkiem lutego będę w szponach diabelskiego wytworu, jakim jest sesja. Później przerwa, jakiś śmiszny dzień zakochanych, kiedy to modne jest wyznawanie sobie miłości (jakby na co dzień nie można było), pewnie premiery gównianych komedii w kinach i promocje na sushi dla falen in laf.
Po tych całych walentynkach przerwa posesyjna zwana sesją poprawkową (a tfu tfu tfu), zacznie się marzec. W marcu pewnie skupię się na pisaniu licencjatu, żeby mieć co poprawiać, jak już nastąpi kwiecień. W międzyczasie trochę uaktywnię się w różnych akcjach, konkursach i eventach tworzonych przez koło naukowe, w którym jestem. Z nadejściem kwietnia może (błagam!) przyjdzie ciepło, przestanę marznąć w mieszkaniu, spędzę więcej czasu z najbliższymi, a później, do maja przeleci. W maju na pewno będzie się działo coś zaskakującego, potem czerwiec, sesja, obrona i ...
I nie wiem co dalej, ale już ja wymyślę sobie taki plan na przyszłość, że przebiję pomysłowością najlepszych amerykańskich scenarzystów.

Amen(t)

M.